“Bazı ağaçlar sadece birini bekler...”

Hiç su olmayan bir gölde kürek çekebilir misiniz?

Natsuki’nin dünyasında musluklardan su akmıyor, ağaçlarsa sadece masallarda yaşıyor. Kızgın güneşin altında, sarı kovasıyla su taşıyan bu küçük kızın yolu, uçurumun kenarındaki büyük bir sırla kesişir: Tarihin sessiz şahidi, ölmek üzere olan Son Sakura.

Fatih Tuncay, susuz kalmış dünyaya umut dolu bir özür mektubunu kaleme alırken; yok oluşun kıyısında filizlenen bir dostluğun hikâyesini anlatıyor... Son Sakura, doğanın kalbine dokunmak isteyen herkesi, Natsuki’nin peşinden o dik yokuşu tırmanmaya davet ediyor.

“Ben hiç ağaç görmedim! Sadece yerlerde dal parçaları buluyorum bazen. Nineme göre bu dal parçaları ağacın elleriymiş.”